De dag waarop ik rituelen begon te onderzoeken werd het een bos met veel bomen, een octopus met 100 tentakels, ik verdwaalde en verdronk er bijna in.
In diezelfde week sprak ik een boswachter en die gaf aan dat ze 20/40% van de bomen gingen kappen zodat de andere bomen beter tot hun recht kwamen. Zodat de struiken op de grond en de planten de kans kregen om te groeien, zelfs het mos had er baat bij. Toen hij dat zo vertelde viel er een kwartje. Ik moest mijn rituele veld gaan verkleinen.
De boswachter vertelde ook dat omhakken niet zomaar ging, ze wilden graag een bos wat in balans is. Ik kon dus niet “gewoon” in het wilde weg gaan hakken. Met de gedachte van de boswachter ging ik door de vragen heen. Ik ging onderzoeken wat mijn rituele achtergrond was.
Ik haalde er verschillende boeken bij, ik sprak inspirerende mensen. Samen met die aanmoediging creëerde ik een boslandschap met onderwerpen en vragen op verschillende lagen, met verschillende bomen en planten die bloeien op verschillende manieren met verschillende behoeftes, de een meer zon, de ander meer regen, de een goed in het licht de ander juist in het donker.
Doordat het boslandschap er al zo mooi bij lag, was de overstap naar verder onderzoek een aangename. Zoals de seizoenen moeiteloos in elkaar over gaan zo ging dat hier ook. Het weer kan ons soms grote verrassingen geven en de boel door de war gooien. Ook dat gebeurde. Van moeiteloos ging het soms naar radeloos.
De narcis die in de eerste week van januari, dacht: “nu is het mijn tijd”, kreeg het een week later koud op haar dak en werd bedolven onder een laag sneeuw. Zo werd ik tijdens het schrijven regelmatig teruggeworpen, bedolven en on- en aangenaam verrast. Te snel, te gehaast en niet goed doorgevoeld. Regelmatig ging ik heen en weer tussen de bomen door. Het ritme van de natuur laat zich niet dwingen, net als het sudderen van de rituelen.
Het boslandschap, rituelenveld, heeft rust nodig om bij te komen, ik had tijd om bij te komen. En ook al laat je iets met rust, de natuur groeit wel door. Zo sudderde er bij mij ook van alles, terwijl ik in gedachte mijn bos doorwandelde bekeek ik de bomen op een andere manier, zag ik struiken en planten waarvan ik het bestaan niet wist. In dat zo bekende bos, ontdekte ik een heel nieuw bos. Ik werd uitgenodigd om op het mos te gaan liggen en naar boven te kijken. Om het bos vanuit verschillende kanten te bekijken. En vanuit de boom, de struik die lager is, zelfs de planten en het mos nodigde mij uit om het bos van hun kant te bekijken. Een ander perspectief.
Het was tijd om uit het bos te gaan om op een heuvel naar het bos te kijken. Om het bos te aanschouwen en te zien hoe dat bos nou dat bos is geworden. Waarom sommige delen zo zichtbaar zijn en anderen er bijna niet zijn. Ik ontdekte dat een deel van het bos veel minder goed groeide dan een ander deel. Ik bleef lang zitten. Maar daalde af en toe terug naar het bos om er doorheen te gaan, om dat wat er groeit beter te bekijken, om bewust te worden van de afstand tussen de bomen. Om te zien waarom de ene struik nu harder is gaan groeien dan de andere struik.
En ik ging weer terug naar het bankje, ik naam een kop cacao met wat truffels erbij, ik ging liggen en daalde diep het ritueel in. Het leek wel alsof ik onder de grond kwam en de wortels bekeek. Ik kon onder de grond zien welke wortels er verstrengeld waren. Welke wortels dienend aan de ander en welke de groei van de andere in de weg zaten.
Ik kon de wortels ontwarrelen. Net als wat de boswachter boven de grond deed, kon ik onder de grond doen. Zo vormde mijn verhaal,/ mijn ritueel zo kregen de bomen, struiken planten een naam en zo werd zichtbaar waarom dit bos dit bos was. De diepte kwam tevoorschijn, een vallei werd zichtbaar en nodigde mij uit.
Toen ik weer terugging naar het bos en met deze kennis het boslandschap opnieuw bekeek zag het er anders uit. Ik kreeg meer begrip voor wat er groeide en wat er niet groeide. Ik zag dat het onkruid ook een functie had in het bos. Ook ontdekte ik stukken die nog niet benaderbaar waren. Ik begreep de wortels wat meer.
Ik kwam al wandelend aan bij de ondergrondse vallei, ik keek over de rand, het zag er spannend uit. Maar ik voelde steun vanuit het hele bos, elke boom, elke struik was daar voor mij. Hett was een warme omarming en ik daalde af de ondergrondse vallei in.
Voor nu is het bos zoals het is, wachtend op een wind vanuit een onbekende hoek, Van een onbekende wandelaar die door mijn boslandschap gaat wandelen en uitkomt bij de ondergrondse vallei. Deze reiziger bekijkt het bos weer op een andere manier. Ik verheug mij op de andere kijk, op een andere blik en duiding. De wandelaar laat mij mijn bos op een andere manier zien.
Coby van Tilburg
